Mag je nu rouwen of niet??

Onlangs ontving ik via de mail een vraag. Omdat ik deze vraag meer krijg in de praktijk en er zoveel  misverstanden zijn ontstaan over of je nou mag rouwen en hoelang als je kind overleden is, heb ik besloten je deelgenoot te laten zijn van mijn antwoord. Liefs

Hallo lieve Marion,

We zijn al eens bij je geweest om contact te krijgen met onze overleden dochter. Dat heeft ons heel goed geholpen! Ik blijf echter maar rondlopen met de gedachte waarom zij ziek moest worden. Heb jij daar een verklaring voor?

lieve groeten, Myrthe

Hallo Myrthe, dat kan ik zeker uitleggen. Ik vertel het niet altijd tijdens een reading, omdat het een heel verhaal is en mensen niet altijd op een verklaring zitten te wachten. Soms is men ook niet aan een verklaring toe, omdat het verdriet nog te hoog zit. Maar nu jij dit vraagt, besef ik me dat er ook andere moeders zullen zijn, die in een gelijkwaardige situatie zitten en die deze vraag ook heel graag beantwoord zouden willen zien. Ik probeer het zo goed mogelijk uit te leggen. Iedere mens heeft een ziel. De ziel zou je onze Goddelijke vonk kunnen noemen. Het lichaam kan zonder de ziel niet leven. Dat zie je als mensen of kinderen zijn overleden. Eerst is er nog herkenning, maar dan komt er een punt dat de herkenning minder duidelijk wordt. Dan hoor je vaak de zin: “Tjee, wat is hij of zij veranderd!” Dan heeft de ziel zich losgemaakt van het aardse lichaam. Er wordt wel eens gezegd: het aardse leven is een leerschool. In zekere zin is dat ook zo. Ik noem het meer een manier om ervaring op te doen en uiteindelijk tot het besef te komen, dat het aardse bestaan niets méér biedt dan de Goddelijke wereld. Als de ziel álle, maar dan ook echt álle aardse dingen heeft beleefd en doorleeft, dan komt de ziel tot de conclusie dat de ziel niets meer kan leren van het aardse bestaan. Men noemt dat de weg naar “verlichting”. Je ziel hoeft, als je verlicht bent, niet meer terug naar de aarde. Dus je komt niet meer terug als mens, maar je mag blijven in de Goddelijke sfeer. Jij en je gezin bestaan dus niet alleen maar uit mensen, maar jullie zijn allemaal bezield en jullie ziel is ook bezig om alle aardse ervaring op te doen. Jullie mogen het overlijden van jullie dochter dan ook zien op de volgende manier: haar ziel wilde ervaren hoe het is om jong te sterven aan een ziekte. Jouw ziel wil echter ervaren hoe het is te leven als moeder van een kind dat gestorven is aan een ziekte. Dit geldt ook voor de rest van je gezin. Als mens begrijp je dat niet, want ik hoor je nu zeggen: “maar daar heb IK toch niet voor gekozen?” Nee, daar heb jij niet voor gekozen, maar je ziel zoekt een weg om alle ervaringen op de kunnen doen. Daarom kan ik ook met zekerheid zeggen dat het overlijden van een kind, zeker geen straf is omdat de ouders iets niet goed zouden hebben gedaan. Ik hoor dat wel eens in mijn praktijk. Dan vraagt men: “Marion, waarom is mij dit overkomen? Heeft de spirituele wereld zo’n hekel aan mij? Is dit een straf? Is mijn kind ziek geworden doordat ik iets verkeerd heb gedaan?” Nogmaals, nee, het is geen straf, het is een ervaring die doorleeft dient te worden. Zo doorleeft iedere ziel alle facetten van het leven, door de vele levens heen. Net zolang tot de ziel alles, op verschillende manieren, heeft beleefd. Zo beleven wij allen een leven waarin we jong gestorven zijn, waarin we oud worden, waarin we rijk zijn, waarin we arm zijn, waarin we gehandicapt zijn, waarin we getrouwd zijn, waarin we alleenstaand zijn, met kinderen, zonder kinderen...... noem het maar op. Wat ik hier schrijf, maakt dat jouw/jullie verdriet niet minder wordt en dat verdriet mag er ook zeker zijn, Myrthe. Door mijn collegae wordt weleens verteld tegen een moeder die haar kind heeft verloren: “Mevrouw u moet stoppen met uw verdriet, want u houdt uw kind aan de aarde.” Je kan je voorstellen welk een paniek er bij zo’n moeder ontstaat, want ze stikt zowat van verdriet. Aan de andere kant komt ze in een enorme tweestrijd omdat ze natuurlijk haar kind niet aan de aarde wil houden. Naast het enorme verdriet is er dan tevens een verbod op datzelfde verdriet. Dat mag niet zo zijn en zo is het ook niet. Verdriet is een aardse emotie. Als jij aan mij zou vragen: “Marion, mag ik verdrietig zijn?” Dan zeg ik: “Lieve meid, natúúrlijk mag je verdrietig zijn. Je dochter wéét dat je verdrietig bent, maar weet ook dat zij bij je kan zijn wanneer ze dat wil. Zij weet met alle zekerheid dat ze jullie weer zal zien, als het jullie tijd is om over te gaan. Voor haar is het heel anders. Zij wéét. Zij vraagt zich niet af: waar zijn mijn ouders, waar zijn mijn grootouders, waar is mijn zus, want zij weet jullie altijd te vinden. En reken maar dat ze af en toe komt kijken bij jullie. Ze weet ook dat het verdriet bij het aardse leven hoort en zij weet als geen ander dat de pijn door de jaren heen zal slijten. Missen zal je haar altijd, maar de pijn wordt door de jaren heen verzacht. Dat is iets wat nu heel moeilijk in te zien is, omdat de dood van jullie dochter nog zo vers is. De tussenpozen dat je verdriet hebt, zullen in vlagen langs komen. De ene dag zal je meer verdriet hebben dan de andere. Op het moment dat je denkt: ik geloof dat ik door mijn ergste pijn heen ben, zal best een valkuil kunnen zijn, want de volgende dag val je weer in het gat. Maar opklimmen zal je zeker. Weet dat jullie dochter jullie met heel veel liefde energie zal sturen, om jullie op dit pad te ondersteunen. Dat ze bij haar opa is en bij haar hond. Wees gerust verdrietig, Myrthe, totdat het genoeg is. Nogmaals, je kunt het je nu niet voorstellen, maar er komt een dag dat ik je spreek en aan je vraag: hoe gaat het? Dan zal jij zeggen: het gaat goed!”

Marion