Het eten van vlees...

We zijn ermee opgevoed, met vlees eten. Tenminste, ik wel. Als we geen vlees op het bord hadden liggen, dan wist ik dat mijn moeder geen geld had. Maar zo gauw het weer kon, lag er weer een karbonade, een speklapje, gehaktbal of tartaartje op mijn bord. Nu geloof ik niet dat in de tijd dat ik een kind was, het leven voor de dieren zo slecht was. Misschien vergis ik me daarin, als kind had ik niet eens het idee dat ik een dier zat te eten. Je at gewoon vlees! Op een bepaald moment ben ik ermee gestopt, in zoverre dat ik af en toe wat kip en af en toe wat vis at en soms at ik vlees in een restaurant. Als ik een bbq gaf, dan haalde ik het vlees bij een biologische slager. Maar toch.... het vlees ging me steeds meer tegenstaan. Steeds meer besefte ik wat ik zat te eten, namelijk een dieren-lijk. Daarnaast begon mijn lichaam na het eten van vlees te protesteren. Ik begon me af tevragen: zou ik een koe of een varken kunnen doden? Zou ik een kip zijn nek om kunnen draaien? Nee, ik kan het niet. Als er een dooie koe in mijn tuin zou liggen, zou ik dan denken: Lekker, ik neem er een hap uit? Of neem ik liever een stuk fruit? Het laatste dus, liever fruit. De erbarmelijke toestanden van de dieren gaan me steeds meer in de weg zitten. En át ik nog dat stukje kip, dan geloof ik dat de laatste behoefte van me weggenomen is, toen ik vorige week naast een vrachtwagen met kippen reed, waarbij ik toch echt een paar bewusteloze (of misschien wel al dode) kippen zag tussen de andere kippen in paniek. Als ik nu kip in de supermarkt zie liggen, dan is het dát beeld weer wat voor mijn geestesoog verschijnt. Maar, nu ik dus al enige tijd geen vlees meer eet, viel het me op dat ik het vond stinken op de vleesafdeling van de supermarkt. Vanochtend was het zo sterk, dat ik er omheen liep om de stank te vermijden. En ineens dacht ik: maar natuurlijk!! Ik eet het zelf niet meer, dus ik ruik het! Net als knoflook! Als de ander het eet en jij eet het niet, dan ruik je het. Ik ben daar eens even op gaan googelen en ik las: als je iets eet, worden de voedingsstoffen via je spijsvertering meegenomen door je bloed en komen door je hele lichaam. Omdat het dus overal in je lichaam zit, ruik je het niet bij jezelf en ook niet bij iemand anders die het gegeten heeft. Zeg ik nu dat ik nóóit meer kip of vlees zal eten? De behoefte is weg en verder weet ik het niet. Ik zie wel wat de tijd brengt. In ieder geval ben ik me zeer bewust van het leed en van wat ik eet. En dat rijmt! 

Marion